Strona główna
  O nas
  Ratownictwo lotnicze
  nowości
  Aktualności
  struktura
  Problemy ratownictwa lotniczego
  sprzęt
  SAR
  LPR
  historia
  Inne
  Emergency phone
  Braliśmy udział
  Galeria
  Sponsorzy
  Linki
  Kontakt
Co myślisz
o ratownictwie lotniczym ?
:: nie potrzebne
:: potrzebne
:: bardzo potrzebne
:: zbyteczne
:: nie mam zdania

Pokaż artykuły w tej kategorii

Ustawa o Ratownictwie Medycznym ( 1 stycznia 2007 r ) Tekst

Ustawa o ratownictwie medycznym

Rozdział 1
Przepisy ogólne

Art. 1. W celu zapewnienia sprawnej i efektywnej pomocy medycznej każdej osobie znajdującej się w stanie nagłego zagrożenia życia lub zdrowia, tworzy się system ratownictwa medycznego, zwany dalej „systemem”.

Art. 2. 1. System działa w szczególności w ramach systemu gotowości cywilnej i cywilnego zarządzania kryzysowego w czasie pokoju.
2. System może być wykorzystywany w stanach nadzwyczajnych.

Art. 3. Ustawa określa zasady organizacji i funkcjonowania systemu, a w szczególności:
1) zasady tworzenia i działania systemu;
2) organy administracji publicznej właściwe w zakresie wykonywania zadań systemu oraz określenie ich zadań w tym zakresie;
3) zasady finansowania systemu.

Art. 4. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) kwalifikowana pierwsza pomoc - pierwszą pomoc wykonywaną przez ratownika do chwili podjęcia medycznych działań ratowniczych;
2) medyczne działania ratownicze - ogół czynności podejmowanych przez ratownika medycznego, pielęgniarkę lub lekarza w celu ratowania poszkodowanego;
3) miejsce zdarzenia - miejsce, w którym nastąpiło zdarzenie powodujące stan nagłego zagrożenia życia lub zdrowia, i obszar, na który rozciągają się jego skutki;
4) pierwsza pomoc - ogół czynności podejmowanych w celu ratowania poszkodowanego przed podjęciem medycznych działań ratowniczych; w szczególności za pierwszą pomoc uważa się działania podejmowane w celu ratowania życia i zdrowia z wykorzystaniem udostępnionych do publicznego korzystania wyrobów medycznych służących temu celowi; (zweryfikować w ustawie o wyrobach medycznych);
5) poszkodowany – osobę znajdującą się w stanie nagłego zagrożenia życia lub zdrowia;
6) stan nagłego zagrożenia życia lub zdrowia - stan polegający na szybkim pogarszaniu się zdrowia, którego spodziewanym bezpośrednim następstwem jest utrata życia lub trwałe uszkodzenie ciała lub trwała utrata zdrowia.

Art. 5. Każdy, będąc świadkiem zdarzenia powodującego stan nagłego zagrożenia życia lub zdrowia, niezależnie od obowiązku udzielenia pomocy ma obowiązek niezwłocznego powiadomienia o tym centrum powiadamiania ratunkowego, w szczególności poprzez wybranie telefonicznego numeru alarmowego.

Art. 6. 1. Osoba podejmująca medyczne działania ratownicze oraz osoba udzielająca pierwszej pomocy korzystają z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.
2. Osoba udzielająca pierwszej pomocy lub prowadząca medyczne działania ratownicze może poświęcić dobra osobiste innej osoby, inne niż życie lub zdrowie, a także dobra majątkowe w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla ratowania życia lub zdrowia poszkodowanego.

Art. 7. 1. Edukacja w zakresie udzielania pierwszej pomocy jest częścią podstawy programowej o której mowa w art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.).
2. Zajęcia z edukacji w zakresie pierwszej pomocy są realizowane przez:
1) ratowników medycznych;
2) ratowników;
3) lekarzy posiadających praktykę ratowniczą;
4) pielęgniarki posiadające praktykę ratowniczą.
3. Środki niezbędne na realizację edukacji w zakresie pierwszej pomocy, w tym na wynagrodzenia osób wymienionych w ust. 2, są przekazywane przez ministra właściwego do spraw edukacji w formie dotacji celowej organom prowadzącym szkołę.

Rozdział 2
Ratownicy medyczni i ratownicy

Art. 8. Ratownikiem medycznym może być osoba, która:
1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
2) ukończyła 18 lat;
3) spełnia następujące wymagania:
a) ukończyła publiczną szkołę policealną lub niepubliczną szkołę policealną o uprawnieniach szkoły publicznej i posiada dyplom potwierdzający zyskanie tytułu zawodowego “ratownik medyczny” lub
b) ukończyła studia wyższe na kierunku ratownictwo medyczne lub
c) posiada dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzającym tytuł zawodowy ratownika medycznego lub
d) posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu ratownika medycznego nabyte w państwie członkowskim Unii Europejskiej innym niż Rzeczypospolita Polska uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z ustawą z dnia 26 kwietnia 2001 r. o zasadach uznawania nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej kwalifikacji do wykonywania zawodów regulowanych ( Dz. U. Nr 87, poz. 954, z 2002 r. Nr 71, poz. 655 oraz z 2003 r. Nr 190, poz. 1864);

Art. 9. Ratownik medyczny stale utrzymuje i podnosi swoje kwalifikacje zgodnie z aktualnymi standardami wiedzy medycznej.

Art. 10. 1. Ratownik medyczny nie rzadziej niż raz na cztery lata potwierdza swoje kwalifikacje egzaminem.
2. Egzamin, o którym mowa w ust. 1, obejmuje wiedzę i umiejętności z zakresu medycyny ratunkowej oraz test sprawnościowy.
3. Przeprowadzenie egzaminu, o którym mowa w ust. 1, zapewnia pracodawca albo przeprowadza podmiot, o którym mowa w art. 11 ust. 2.
4. Odbycie egzaminu, o którym mowa w ust. 1, potwierdza się zaświadczeniem.
5. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres egzaminu, o którym mowa w ust. 1, i sposób jego przeprowadzenia, uwzględniając aktualny stan wiedzy z zakresu medycyny ratunkowej i międzynarodowe standardy w zakresie technik ratowniczych.


Art. 11. 1. Ratownikiem może być osoba, która:
1) posiada pełną zdolność do czynności prawnych;
2) ukończyła 18 lat;
3) posiada ważne zaświadczenie o ukończeniu kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy.

2. Kursy w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy prowadzą podmioty, które spełniają łącznie następujące warunki:
1) zatrudniają personel posiadający odpowiednie kwalifikacje, zgodnie z szczegółowymi standardami kształcenia określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 12;
2) dysponują pomieszczeniami i urządzeniami niezbędnymi do prawidłowego prowadzenia szkoleń, zgodnie z szczegółowymi standardami kształcenia określonymi w przepisach wydanych na podstawie ust. 12;
3) realizują ramowy program kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy.
3. Udzielenia zgody na prowadzenie kursów w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy dokonuje wojewoda na wniosek podmiotu, o którym mowa w ust. 2.
4. Do wniosku, o którym mowa w ust. 3, dołącza się:
1) informację o liczbie personelu i jego kwalifikacjach;
2) wykaz pomieszczeń i urządzeń;
3) program szkolenia spełniający wymagania, o których mowa w ust. 2 i ust. 12.
5. Koszty szkolenia w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy ponosi uczestnik tego szkolenia, chyba że umowa pomiędzy uczestnikiem szkolenia a podmiotem je prowadzącym stanowi inaczej.
6. Wojewoda cofa zgodę, jeżeli podmiot, który ją uzyskał:
1) przestał spełniać warunki wymagane do uzyskania zgody lub
2) uniemożliwia przeprowadzenie kontroli niezbędnej do stwierdzenia, czy
spełnia warunki wymagane do uzyskania zgody.
7. Wydanie zgody, odmowa wydania zgody oraz cofnięcie zgody następuje w drodze decyzji administracyjnej.
8. W sprawach nieuregulowanych w ust. 1-7 stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.
9. Podmiot prowadzący kurs w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy potwierdza odbycie tego kursu zaświadczeniem o ukończeniu kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy wydanym na okres nie dłuższy niż 4 lata, w zależności od programu kursu.
10. Wojewoda właściwy ze względu na siedzibę podmiotu prowadzącego kurs prawuje nadzór nad prowadzeniem kursów w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy.
11. W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 10, wojewoda może:
1) żądać od podmiotów prowadzących kursy udostępniania dokumentacji związanej z tymi kursami;
2) przeprowadzać kontrole podmiotów prowadzących kursy i wydawać zalecenia pokontrolne.
12. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1) ramowy program kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy, uwzględniając w szczególności zakres wiedzy i umiejętności praktycznych niezbędnych do udzielania kwalifikowanej pierwszej pomocy;
2) szczegółowe standardy, jakie muszą spełniać podmioty prowadzące kursy w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy oraz sposób przeprowadzania i odbywania kursów, mając na względzie zapewnienie właściwego poziomu kształcenia;
3) sposób składania egzaminu końcowego oraz wzór zaświadczenia o ukończeniu kursu w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy, z uwzględnieniem obiektywnych kryteriów weryfikacji wiedzy i umiejętności zdobytych podczas kursu.

Art. 12. 1. Wojewoda wpisuje do prowadzonego przez siebie rejestru ratownika jako osobę współpracującą z jednostkami systemu, na jego wniosek, po przedstawieniu zaświadczenia o ukończeniu szkolenia w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy oraz oświadczenia o spełnianiu wymagań określonych w art. 11 ust. 1 pkt 1 i 2.
2. Rejestr obejmuje następujące dane ratowników:
1) imię i nazwisko;
2) numer PESEL;
3) numer telefonu kontaktowego;
4) datę ważności zaświadczenia;
3. Dane, o których mowa w ust. 2 pkt 2 i 3, wojewoda przekazuje co miesiąc do centrów powiadamiania ratunkowego działających na terenie województwa.
4. Ratownik udzielając kwalifikowanej pierwszej pomocy może używać oznaczenia systemu.

Art. 13. 1. Państwowa Straż Pożarna i Policja zapewniają przeszkolenie swoich funkcjonariuszy w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy i nabycie przez nich tytułu ratownika oraz aktualizację wiedzy w tym zakresie.
2. Minister właściwy do spraw wewnętrznych w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, zasady, organizację i tryb przeprowadzenia szkoleń, o których mowa w ust. 1, w Państwowej Straży Pożarnej i Policji, mając na względzie potrzebę stopniowego wyszkolenia wszystkich funkcjonariuszy tych instytucji w zakresie kwalifikowanej pierwszej pomocy.

Rozdział 3
Organizacja administracji publicznej w zakresie wykonywania zadań systemu


Art. 14. Organami administracji publicznej właściwymi w zakresie wykonywania zadań systemu są:
1) minister właściwy do spraw zdrowia;
2) wojewoda.
Art. 15. Planowanie zabezpieczenia ratownictwa medycznego na terenie województwa jest zadaniem wojewody.
Art. 16. 1. Wojewoda sporządza corocznie projekt planu zabezpieczenia ratownictwa medycznego na terenie województwa, zwany dalej „planem”, na okres następnych trzech lat.
2. Plan obejmuje w szczególności:
1) charakterystykę potencjalnych zagrożeń dla życia lub zdrowia występujących na danym obszarze;
2) rozmieszczenie w terenie jednostek systemu oraz centrów powiadamiania ratunkowego;
3) przydział zadań dla podmiotów wymienionych w pkt 2;
4) sposób koordynowania działań jednostek systemu i innych jednostek wykonujących zadania w zakresie ratownictwa medycznego lub pomocy doraźnej, określonych w planie;
5) kalkulację kosztów działalności zespołów ratownictwa medycznego i centrów powiadamiania ratunkowego.
3. Wojewoda umieszcza w planie odpowiednią do potrzeb liczbę szpitalnych oddziałów ratunkowych, kierują się kryterium zapewnienia odpowiedniego czasu dojazdu z miejsca zdarzenia do szpitalnego oddziału ratunkowego oraz liczbą zdarzeń, w uzgodnieniu z dyrektorem właściwego wojewódzkiego oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia.
4. Wojewoda może umieścić w planie komórki organizacyjne zakładów opieki zdrowotnej wyspecjalizowane w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego w zakresie urazów, kardiologii inwazyjnej i udarów.

5. Organy jednostek samorządu terytorialnego są obowiązane dostarczyć, na pisemne żądanie wojewody, wszelkich informacji niezbędnych do sporządzenia planu.

6. Wojewoda przekazuje projekt planu, w terminie do dnia 31 marca roku poprzedzającego rok, którego dotyczy ten plan, ministrowi właściwemu do spraw zdrowia celem zatwierdzenia.

7. Minister właściwy do spraw zdrowia, w terminie 30 dni od otrzymania projektu planu:
1) może zgłosić zastrzeżenia do poszczególnych postanowień projektu planu;
2) uzupełnia projekt planu o część dotyczącą lotniczych zespołów ratownictwa medycznego.

8. W przypadku, o którym mowa w ust. 7 pkt 1, minister właściwy do spraw zdrowia przesyła niezwłocznie wojewodzie projekt planu celem dokonania zmiany, a wojewoda zmienia projekt planu w terminie 14 dni od dnia otrzymania projektu planu i ponownie przesyła go ministrowi właściwemu do spraw zdrowia celem zatwierdzenia.

9. Z chwilą zatwierdzenia projekt planu wojewódzkiego staje się planem wojewódzkim.

10. Plan jest podstawą do zawierania umów na świadczenia z zakresu przedszpitalnej i szpitalnej pomocy medycznej w stanach nagłego zagrożenia życia lub zdrowia.

Art. 17. Wojewoda podejmuje działania organizacyjne zmierzające do zapewnienia następujących parametrów czasu przybycia na miejsce zdarzenia dla zespołu ratownictwa medycznego od chwili przyjęcia zgłoszenia przez dyspozytora medycznego:
1) mediana czasu dojazdu - w skali każdego miesiąca - jest nie większa niż 8 minut w aglomeracji miejskiej i 15 minut poza aglomeracją miejską,
2) trzeci kwartyl czasu dojazdu - w skali każdego miesiąca - jest nie większy niż 12 minut w aglomeracji miejskiej i 20 minut poza aglomeracją miejską,
3) maksymalny czas dojazdu nie może być dłuższy niż 20 minut w aglomeracji miejskiej i 30 minut poza aglomeracją miejską,
przy czym przyjmuje się, że 0,5% przypadków o najdłuższych czasach dojazdu w skali każdego miesiąca nie bierze udziału w naliczaniu parametrów określonych w pkt 1-3, z dodatkowym zastrzeżeniem, że przypadki te nie podlegają kumulacji pomiędzy miesiącami.
Art. 18. Przy wojewodzie działają:
1) centrum powiadamiania ratunkowego będące zintegrowanym stanowiskiem dyspozytorskim systemu ratownictwa medycznego, Państwowej Straży Pożarnej i Policji, przyjmującym zgłoszenia o zdarzeniach;
2) centrum koordynacji ratownictwa medycznego województwa, zwane dalej „centrum koordynacji”.
Art. 19. 1. Wojewoda tworzy centra powiadamiania ratunkowego w liczbie niezbędnej do prawidłowego zabezpieczenia pomocy medycznej na terenie województwa, z tym że w liczbie nie większej niż jedno na 250 tysięcy osób zamieszkałych na terenie województwa.
2. Liczbę, siedziby i obszar działania centrów powiadamiania ratunkowego określa plan.
Art. 20. 1. Do zadań dyspozytorów medycznych w centrum powiadamiania ratunkowego należy w szczególności:
1) przyjmowanie powiadomień o zdarzeniach, ustalanie priorytetów i niezwłoczne dysponowanie zespołów ratownictwa medycznego;
2) przekazywanie niezbędnych informacji osobom udzielającym pierwszej pomocy, w szczególności przed przybyciem zespołu ratownictwa medycznego na miejsce zdarzenia;
3) przekazywanie kierującemu akcją udzielania pomocy medycznej niezbędnych informacji ułatwiających podejmowanie decyzji na miejscu zdarzenia;
4) koordynacja medycznych działań ratowniczych i kwalifikowanej pierwszej pomocy;
5) powiadomienie o zdarzeniu i jego miejscu, za pomocą wiadomości wysłanej na numery, o których mowa w art. 12 ust. 2 pkt 4;
6) zbieranie aktualnych informacji o dostępnych jednostkach systemu na terenie objętym działalnością centrum i przekazywanie ich do centrum koordynacji;
7) zbieranie i archiwizowanie informacji o zdarzeniach i prowadzonych medycznych działaniach ratowniczych.
2. W razie konieczności użycia dodatkowych sił i środków spoza obszaru działania centrum powiadamiania ratunkowego, dyspozytor medyczny powiadamia centrum koordynacji. W szczególności, w celu podjęcia, przeprowadzenia i zapewnienia kierowania medycznymi działaniami ratowniczymi, centrum koordynacji wydaje polecenia centrum powiadamiania ratunkowego.
3. Dyspozytor medyczny stosuje procedury przyjmowania wezwań i dysponowania jednostkami systemu, ustalone przez wojewodę zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 4.
4. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, ramowe procedury przyjmowania wezwań przez dyspozytora medycznego i dysponowania zespołów ratownictwa medycznego i szpitalnych oddziałów ratunkowych, mając na względzie potrzebę jak najszybszego ustalenia istotnych elementów stanu faktycznego w trakcie przyjmowania zgłoszenia, a także zapewnienie wysłania na miejsce zdarzenia najwłaściwszego w danym przypadku zespołu ratowniczego.

Art. 21. Z dyspozytorem medycznym centrum powiadamiania ratunkowego zawiera się umowę o pracę na podstawie powołania.

Art. 22. 1. Zgłoszenia o zdarzeniach dokonywane za pomocą numeru alarmowego 112 są odbierane w centrum powiadamiania ratunkowego.
2. Centrum powiadamiania ratunkowego ma prawo uzyskać w czasie rzeczywistym od przedsiębiorcy telekomunikacyjnego dane dotyczące:
1) numeru telefonu, nazwiska i adresu osoby dokonującej zgłoszenia;
2) lokalizacji osoby dokonującej zgłoszenia za pomocą telefonu komórkowego.

Art. 23. 1. Wojewoda sporządza i prowadzi listę lekarzy współpracujących z jednostkami systemu, którzy mogą zostać wezwani przez dyspozytora medycznego na miejsce zdarzenia.
2. Wpis na listę odbywa się na wniosek lekarza.
3. Wojewoda dokonuje wpisu na listę niezwłocznie po złożeniu wniosku, o którym mowa w ust. 2.
4. Wniosek o wpis na listę zawiera:
1) imię i nazwisko lekarza;
2) numer rejestru okręgowej izby lekarskiej;
3) adres do korespondencji;
4) numeru telefonu kontaktowego.
4. Listę, o której mowa w ust. 2, wojewoda przekazuje co miesiąc do centrów powiadamiania ratunkowego działającego na terenie województwa.
5. Warunki pozostawania w gotowości lekarza wezwanego przez dyspozytora medycznego na miejsce zdarzenia oraz warunki finansowania określa umowa zawarta pomiędzy wojewodą a lekarzem.

Rozdział 4
Jednostki systemu

Art. 23. Jednostkami systemu są:
1) szpitalne oddziały ratunkowe;
2) zespoły ratownictwa medycznego;
3) lotnicze zespoły ratownictwa medycznego;
4) komórki organizacyjne zakładów opieki zdrowotnej wyspecjalizowane w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego w zakresie urazów, kardiologii inwazyjnej i udarów.

Art. 24. 1. Zespół ratownictwa medycznego składa się co najmniej z trzech osób, w tym co najmniej dwóch ratowników medycznych.
2. Zespół ratownictwa medycznego jest wyposażony w ambulans ratunkowy.
3. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, warunki, jakie musi spełniać pojazd będący ambulansem ratunkowym i jego wyposażenie, mając na uwadze zapewnienie szybkiego podjęcia i sprawnego wykonywania medycznych działań ratowniczych.

Art. 25. 1. Szpitalny oddział ratunkowy oraz komórka organizacyjna zakładu opieki zdrowotnej wyspecjalizowana w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego w zakresie urazów, kardiologii inwazyjnej i udarów zapewniają opiekę medyczną w szczególności poszkodowanemu.
2. W razie konieczności szpitalny oddział ratunkowy zapewnia niezwłoczny transport poszkodowanego do najbliższego zakładu opieki zdrowotnego, który zapewnia udzielenie świadczeń zdrowotnych w odpowiednim zakresie.

Art. 26. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, minimalne wyposażenie, organizację oraz minimalne zasoby kadrowe:
1) szpitalnych oddziałów ratunkowych,
2) jednostek organizacyjnych zakładów opieki zdrowotnej wyspecjalizowanych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego w zakresie urazów, kardiologii inwazyjnej i udarów
- uwzględniając zapewnienie poszkodowanym odpowiednich świadczeń zdrowotnych.
Art. 27. Szpitalne oddziały ratunkowe oraz komórki organizacyjne zakładów opieki zdrowotnej wyspecjalizowane w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego w zakresie urazów, kardiologii inwazyjnej i udarów mają obowiązek uzyskać akredytację udzieloną przez jednostkę podległą ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, właściwą w zakresie monitorowania jakości świadczeń zdrowotnych.

Art. 28. Lotnicze zespoły ratownicze składają się co najmniej z trzech osób, w tym co najmniej jednego pilota i jednego ratownika medycznego.

Art. 29. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia minimalne wyposażenie medyczne lotniczych zespołów ratownictwa medycznego, mając na uwadze zapewnienie szybkiego podjęcia i sprawnego wykonywania medycznych działań ratowniczych.
Art. 30. 1. Jednostki systemu używają oznaczenia systemu.
2. Oznaczenie systemu może być używane wyłącznie do oznaczenia osób wykonujących medyczne działania ratownicze oraz jednostek systemu i centrów powiadamiania ratunkowego.
3. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia:
1) wzór graficzny systemu identyfikacji ratownictwa medycznego, będącego oznaczeniem systemu,
2) sposób oznakowania kierującego medycznymi działaniami ratowniczymi, osób wykonujących medyczne działania ratownicze oraz ratowników, a także jednostek systemu i centrów powiadamiania ratunkowego
- uwzględniając zapewnienie możliwości rozpoznania rodzaju funkcji i zadań wykonywanych w systemie przez oznaczone osoby i jednostki.

Rozdział 5
Akcja udzielania pomocy medycznej
Art. 31. Akcja udzielania pomocy medycznej rozpoczyna się w momencie podjęcia pierwszej czynności mającej na celu ratowanie życia lub zdrowia poszkodowanego.
Art. 32. Akcją udzielania pomocy medycznej kieruje osoba wyznaczona przez dyspozytora medycznego, zwana dalej „kierującym”, a do tego czasu osoba o najwyższych kwalifikacjach spośród obecnych w miejscu zdarzenia, przy przyjęciu następującej hierarchii:
1) lekarz;
2) ratownik medyczny;
3) ratownik.
2. Wśród osób o równych kwalifikacjach akcją udzielania pomocy medycznej kieruje osoba, która najwcześniej przybyła na miejsce zdarzenia, chyba że dyspozytor medyczny wyznaczył innego kierującego.

Art. 33 Zespół ratownictwa medycznego po przybyciu na miejsce zdarzenia niezwłocznie rozpoczyna medyczne działania ratownicze.

Art. 34. Podczas podejmowania medycznych działań ratowniczych kierujący pozostaje w kontakcie z dyspozytorem medycznym.

Art. 35. 1. Podczas zdarzeń, w których prowadzone są także działania w zakresie gaszenia pożarów, ratownictwa chemicznego, ekologicznego lub technicznego, kierowanie jest prowadzone przez kierującego działaniem ratowniczym w rozumieniu przepisów o ochronie przeciwpożarowej i krajowym systemie ratowniczo-gaśniczym.
2. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, kierujący koordynuje medyczne działania ratownicze i wspomaga kierującego działaniem ratowniczym.

Art. 36 1. Minister właściwy do spraw zdrowia ogłasza, w drodze obwieszczenia, procedury postępowania zespołu ratownictwa medycznego i kierującego, zgodnie z aktualną wiedzą medyczną w zakresie ratownictwa medycznego.

2. Minister właściwy do spraw zdrowia uwzględnia w obwieszczeniu, o którym mowa w ust. 1, konieczność ustalenia kolejności udzielania pomocy poszczególnym poszkodowanym w zależności od ich stanu (segregacji medycznej) i udzielania pomocy psychologicznej poszkodowanym.

3. Minister właściwy do spraw zdrowia przed wydaniem obwieszczenia, o którym mowa w ust. 1, zasięga opinii stowarzyszeń będących, zgodnie z postanowieniami ich statutów, towarzystw naukowo-lekarskich o zasięgu ogólnokrajowym, wpisanych do Krajowego Rejestru Sądowego osób posiadających wiedzę i doświadczenie w dziedzinie medycyny ratunkowej.

Art. 37. Stosowanie przez zespół ratownictwa medycznego procedur, o których mowa w art. 36, skutkuje domniemaniem, że zespół swoje czynności wykonuje w sposób prawidłowy.

Art. 38. W przypadku, gdy wynika to z procedur postępowania, lub będący na miejscu zdarzenia ratownik medyczny albo dyspozytor medyczny uznają to za niezbędne, dyspozytor medyczny wzywa na miejsce zdarzenia lekarza z listy, o której mowa w art. 23.

Art. 39. Zespół ratownictwa medycznego transportuje poszkodowanego do najbliższego, pod względem czasu dojazdu, szpitalnego oddziału ratunkowego dysponującego wolnym miejscem.

Art. 40. W przypadku, gdy u poszkodowanego zostanie stwierdzony stan, który zgodnie z procedurami postępowania wymaga transportu bezpośrednio do komórki organizacyjnej zakładu opieki zdrowotnej wyspecjalizowanej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego w zakresie urazów, kardiologii inwazyjnej i udarów lub gdy zadecyduje tak lekarz wezwany na miejsce zdarzenia przez dyspozytora medycznego, poszkodowanego transportuje się bezpośrednio do najbliższej jednostki pod względem czasu dojazdu.


Rozdział 6
Finansowanie ratownictwa medycznego


Art. 41. 1. Ratownictwo medyczne, z wyłączeniem szpitalnych oddziałów ratowniczych i jednostek organizacyjnych zakładu opieki zdrowotnej wyspecjalizowanych w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego w zakresie urazów, kardiologii inwazyjnej i udarów, jest finansowane z budżetu państwa z części, których dysponentami są poszczególni wojewodowie.
2. W trybie i na zasadach określonych w przepisach o finansach publicznych dla przygotowania projektu ustawy budżetowej wojewodowie do dnia 31 marca roku poprzedzającego rok budżetowy, przedstawiają ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych założenia dotyczące finansowania ratownictwa medycznego.
3. Minister właściwy do spraw zdrowia do dnia 30 kwietnia roku poprzedzającego rok budżetowy przedstawia ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych propozycję wysokości środków, o których mowa w ust. 1.
4. Podstawą sporządzenia propozycji, o której mowa w ust. 3, jest wskaźnik wzrostu przychodów Narodowego Funduszu Zdrowia zakładany z prognozie przychodów, o której mowa w art. 120 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135, z późn. zm.).
5. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, algorytm podziału środków na finansowanie ratownictwa medycznego pomiędzy poszczególne województwa, mając na uwadze liczbę ludności, gęstość zaludnienia oraz liczbę zdarzeń powodujących stan nagłego zagrożenia życia lub zdrowia na terenie poszczególnych województw.

Art. 42. 1. Świadczenia udzielane przez szpitalne oddziały ratunkowe oraz komórki organizacyjne zakładu opieki zdrowotnej wyspecjalizowane w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych niezbędnych dla ratownictwa medycznego w zakresie urazów, kardiologii inwazyjnej i udarów są finansowane ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, zgodnie z planem.

Art. 43. 1. Lotnicze zespoły ratownictwa medycznego są finansowane z budżetu państwa przez ministra właściwego do spraw zdrowia, z wyjątkiem usług transportu sanitarnego.
2. Warunkiem finansowania, o którym mowa w ust. 1, jest zapewnienie ciągłej gotowości lotniczego zespołu ratownictwa medycznego do udzielania świadczeń zdrowotnych, 24 godziny na dobę przez 7 dni w tygodniu.
3. Jednostką rozliczeniową świadczeń zdrowotnych jest stawka dobowej gotowości, sporządzana według kalkulacji ceny odpowiednio dla lotniczego zespołu ratownictwa medycznego.
4. Kalkulacji ceny jednostki rozliczeniowej lotniczego zespołu ratownictwa medycznego dokonuje się z uwzględnieniem kosztów bezpośrednich i pośrednich, związanych z utrzymaniem zespołu, w szczególności:
1) kosztów osobowych;
2) kosztów eksploatacyjnych;
3) kosztów administracyjno-gospodarczych;
4) odpisu amortyzacyjnego.
5. Finansowanie, o którym mowa w ust. 1, odbywa się na podstawie umowy zawartej między ministrem właściwym do spraw zdrowia a jednostką lotniczego zespoły ratownictwa medycznego.
6. Do umowy, o której mowa w ust. 5, nie stosuje się przepisów o zamówieniach publicznych.

Art. 44. 1. Wojewoda powierza przeprowadzenie konkursu ofert, zawieranie, rozliczanie i kontrolę wykonania umów na działalność zespołów ratownictwa medycznego dyrektorowi właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia, zgodnie z planem, przekazując mu jednocześnie, w formie dotacji celowej, środki finansowe na realizację tych zadań.
2. Do umów, o których mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych.
3. Dyrektor właściwego oddziału wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia informuje wojewodę o wszelkich nieprawidłowościach związanych z wykonywaniem umów, o których mowa w ust. 1, przez zespoły ratownictwa medycznego. Wojewoda może rozwiązać umowę z zespołami niewywiązującymi się lub nienależycie wywiązującymi z obowiązków wynikających z zawartych umów.

Rozdział 7
Zmiany w przepisach obowiązujących

Art. Przepisy zmieniające ustawy o Państwowej Straży Pożarnej i o Policji uwzględniające zintegrowane Centra Powiadamiania Ratunkowego.

Art. W ustawie z dnia 30 sierpnia 1991 r. o zakładach opieki zdrowotnej (Dz. U. Nr 91, poz. 408, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) art. 28 otrzymuje brzmienie:
"Art. 28. 1. Świadczenia zdrowotne w razie wypadku, urazu, porodu, nagłego zachorowania lub nagłego pogorszenia stanu zdrowia powodujących zagrożenia życia są udzielane w szczególności przez jednostki systemu ratownictwa medycznego na zasadach określonych w ustawie z dnia … 2006 r. o ratownictwie medycznym (Dz. U. Nr …, poz. …).
2. Pogotowie ratunkowe może udzielać świadczeń zdrowotnych, o których mowa w ust. 1, w szczególności w ramach systemu ratownictwa medycznego.".

Art. W ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. Nr 210, poz. 2135, z późn. zm.) wprowadza się następujące zmiany:
1) w art. 5 pkt 33 otrzymuje brzmienie:
„33) stan nagłego zagrożenia życia lub zdrowia - stan, o którym mowa w art. … ustawy z dnia ..... 2006 r. o ratownictwie medycznym (Dz.U. Nr …, poz. …);”;
2) w art. 19:
a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie:
„1. W stanach nagłego zagrożenia życia lub zdrowia świadczenia opieki zdrowotnej są udzielane świadczeniobiorcy niezwłocznie.
2. W przypadku gdy świadczenia opieki zdrowotnej w stanie nagłego zagrożenia życia lub zdrowia są udzielane przez świadczeniodawcę, który nie zawarł umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, świadczeniobiorca ma prawo do tych świadczeń w niezbędnym zakresie.”;
b) ust. 4 otrzymuje brzmienie:
„4. Świadczeniodawca, który nie zawarł umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, ma prawo do wynagrodzenia za świadczenie opieki zdrowotnej udzielone świadczeniobiorcy w stanie nagłego zagrożenia życia lub zdrowia. Wynagrodzenie uwzględnia wyłącznie uzasadnione koszty udzielenia niezbędnych świadczeń opieki zdrowotnej.”;

3) art. 35 otrzymuje brzmienie:
„Art. 35. Świadczeniobiorcy przyjętemu do szpitala lub innego zakładu opieki zdrowotnej przeznaczonego dla osób potrzebujących całodobowych lub całodziennych świadczeń opieki zdrowotnej, oraz przy wykonywaniu zabiegów leczniczych i pielęgnacyjnych, diagnostycznych i rehabilitacyjnych przez podmioty uprawnione do udzielania świadczeń, a także przy udzielaniu przez te podmioty pomocy w stanach nagłego zagrożenia życia lub zdrowia, zapewnia się bezpłatnie leki i wyroby medyczne, jeżeli są one konieczne do wykonania świadczenia.”;

4) art. 60 otrzymuje brzmienie:
„Art. 60. W stanach nagłego zagrożenia życia lub zdrowia świadczenia zdrowotne są udzielane bez wymaganego skierowania.”.

Art. W ustawie z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz. 2104 oraz M. P. z 2005 r. Nr 69, poz. 962) w art. 157 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
„2. Nie wygasają z upływem roku budżetowego wydatki budżetu państwa:
1) których planowanym źródłem finansowania są przychody z kredytów zagranicznych;
2) przeznaczone na finansowanie zadań, programów i projektów realizowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3;
3) których źródłem finansowania są dochody własne państwowych jednostek budżetowych;
4) zgromadzone na rachunkach funduszy motywacyjnych;
5) przeznaczone na finansowanie ratownictwa medycznego przez wojewodę za pośrednictwem Narodowego Funduszu Zdrowia w grudniu roku budżetowego poprzedzającym kolejny rok budżetowy.”.

Rozdział 8
Przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe

Art. Ilekroć w przepisach obowiązujących jest mowa o:
1) ustawie z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym albo przepisach o Państwowym Ratownictwie Medycznym,
2) ustawie z dnia 6 grudnia 2002 r. o świadczeniu usług ratownictwa medycznego albo przepisach o świadczeniu usług ratownictwa medycznego
– rozumie się przez to niniejszą ustawę albo niniejszą ustawę i przepisy wydane na jej podstawie.

Art. dot. Ratowników medycznych, którzy przeszli szkolenia kwalifikowanej pierwszej pomocy medycznej przed wejściem w życie ustawy

Art. dot. Planów zabezpieczenia ratownictwa medycznego funkcjonujących na podstawie ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym.

Art.. dot, wdrożenia numeru 112. 3 lata na przyjmowanie 112 przez CPR, do tego czasu może być przyjmowany w PSP lub Policji.

Art. dot. CPR – 3 lata na powołanie CPR zgodnych z ustawą. Do tego czasu wojewoda może w drodze porozumień powierzyć innym podmiotom, w tym w szczególności Państwowej Straży Pożarnej i jednostkom samorządu terytorialnego, prowadzenie zintegrowanych lub połączonych teleinformatycznie punktów dyspozytorskich.

Art. dot. Szpitalnych oddziałów ratunkowych – 5 lat, z tym, że co roku wojewoda w planie zabezpieczenia ratownictwa medycznego przedstawia harmonogram dostosowania szpitalnych oddziałów ratunkowych ujętych w planie, do wymagań ustawy i rozporządzenia.

Art. Dot. terminu – do końca 2009 – na dostosowanie składów osobowych zespołów ratownictwa medycznego do wymagań określonych ustawą.

Art. dot. Jednostek organizacyjnych zakładów opieki zdrowotnej wyspecjalizowanych w udzieleniu świadczeń w zakresie urazów, kardiologii inwazyjnej i udarów – 5 lat, z tym, że co roku wojewoda w planie zabezpieczenia ratownictwa medycznego przedstawia harmonogram dostosowania oddziałów ujętych w planie, do wymagań ustawy i rozporządzenia.

Art. dot. dotychczasowych umów zawieranych przez NFZ na świadczenia ratownictwa medycznego – jednostki, które przed wejściem w życie ustawy wykonują te świadczenia oświadczają w ciągu 6 miesięcy od wejścia w życie ustawy o zamiarze kontynuowania zawiązania umową. Brak takiego powiadomienia uważa się za zamiar zaprzestania zawiązania umową.

Art. dot. termin na dostosowanie statutów urzędu wojewódzkiego i regulaminów (art. 29 i 30 ustawy o adm. rządowej w województwie.)

Art. Ilekroć w przepisach obowiązujących jest mowa o:
3) ustawie z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym albo przepisach o Państwowym Ratownictwie Medycznym,
4) ustawie z dnia 6 grudnia 2002 r. o świadczeniu usług ratownictwa medycznego albo przepisach o świadczeniu usług ratownictwa medycznego
– rozumie się przez to niniejszą ustawę albo niniejszą ustawę i przepisy wydane na jej podstawie.

Art. Tracą moc ustawy:
1) z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. Nr 113, poz. 1207, z późn. zm.);
2) z dnia 6 grudnia 2002 r. o świadczeniu usług ratownictwa medycznego (Dz. U. Nr 241, poz. 2073, z późn. zm.).

Art. Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2007 r.











STRONA GŁÓWNA  ::  ŚMIGŁOWIEC DLA BESKIDÓW   ::   STATUT  ::  UZASADNIENIE MEDYCZNE  ::   SPONSORZY  ::  KONTAKT

Copyright © 2005 Stowarzyszenie lotnictwa ratowniczego w Beskidach